Ik begon op 18-jarige leeftijd met Uechi-Ryu karate 20 jaar, aan het begin van het jaar 1962, met Toyama Seiko Sensei. Op de middelbare school, Ik had drie jaar kendo beoefend, maar door student te worden aan de Universiteit van de Ryukyus, Ik heb voor karate gekozen, omdat ik al sinds mijn kindertijd de wens had om deze krijgskunst te beoefenen.
De dojo van Toyama Sensei was niet ver van mijn huis en Uechi-Ryu had de reputatie een moderne stijl te hebben, al jaren zeer praktisch en efficiënt in Okinawa 1960. Shorin-Ryu en Goju-Ryu werden destijds als te traditioneel beschouwd. Le Uechi-Ryu, wat hem betreft, werd gezien als een nieuwe en moderne stijl, heel eenvoudig omdat het de nadruk legde op jiyu-kumite (vrije strijd), die in andere stijlen over het algemeen niet werd beoefend.
In onze tijd, er werd zes avonden per week getraind. De dojo's waren privé en werden in een deel van het huis van elke sensei geïnstalleerd. Wij hadden iedere dag vanaf 19.00 uur de kans om te trainen. tot 22.30 uur
Het duurde slechts een jaar voordat de meest leergierige studenten de eerste Dan behaalden.
11/1965, karatedemonstratie aan de Ryukyus Universiteit, Ik was aanvoerder van de karateclub.
De Soke dojo in Futenma was het centrum van alle Uechi-Ryu dojo's. Het was de plek voor zowel cijfers als stages. We konden daar leringen ontvangen van Kanei Sensei., tweede generatie Soke Uechi-Ryu. Kanei Sensei bracht zijn hele dagen door in de dojo, gekleed in zijn karate-gi. Ik herinner me dat ik op bepaalde middagen vaak de kans kreeg om bijna privéles te krijgen.
Een maart 1969, Ik verliet Okinawa en ging naar Tokio om te werken. Ik vond een baan bij een bedrijf dat onderdelen voor kerncentrales vervaardigde, waar ik verantwoordelijk was voor het vertalen van Amerikaanse technische documenten.
juni 1971, een avond georganiseerd om mij aan te moedigen als ik naar Martinique vertrek
Ik heb daar bijna drie jaar gewerkt. Aan het begin van het jaar 1971, Ik kreeg een brief van Kanei Sensei waarin stond dat de directeur van een judo-instituut op Martinique op zoek was naar een karateleraar. Hij stelde voor dat ik contact met hem opnam, omdat ik Engels beheerste.
Dit nieuws verheugde mij, omdat ik er altijd van had gedroomd om als voormalig student Engels naar het buitenland te gaan. Eventueel, Ik ben in augustus naar Martinique vertrokken 1971. Ik ben er twee jaar gebleven, maar helaas had ik vanwege de korte duur van mijn verblijf geen tijd om een opvolger op te leiden.
1972 op Martinique
In juli 1973, Ik verliet Martinique om me in de regio Lille te vestigen. In die tijd, karate was een nog recente maar uiterst populaire krijgskunst. Vanaf september 1973, Ik ben begonnen met lesgeven in Uechi-Ryu in Rijsel.
In juli 1974, Ik heb stage gelopen in Slovenië. Dit was mijn eerste stage in een ander land dan Frankrijk en tevens mijn eerste missie om Uechi-Ryu in Europa te verspreiden.. Het kleine zaadje dat destijds werd gezaaid, is vandaag de dag uitgegroeid tot een grote boom dankzij de enorme inspanningen van Sloveense beoefenaars..
In juni 1976, Ik keerde met mijn gezin terug naar Japan en vestigde me in Tokio, waar ik werkte bij het filiaal van Crédit Lyonnais.
In juni 1984, Ik keerde met mijn gezin terug naar Frankrijk om de opvoeding van mijn Frans-Japanse kinderen te verzekeren en ook omdat ik de verspreiding van Uechi-Ryu in Frankrijk wilde voortzetten. We hebben bijna twee jaar in Normandië gewoond.
Aan het begin van het jaar 1986, we zijn verhuisd naar Carrières-sur-Seine, in de regio Parijs. Ik had het geluk dat ik daar vanaf september een karateclub kon oprichten 1986. Dit was de eerste echte stap op weg naar het officiële onderwijs van Uechi-Ryu in Frankrijk..
Gelukkig, Ik kreeg een baan bij een Japanse bank in Parijs. Dankzij deze financiële stabiliteit, Ik kon mij volledig wijden aan het lesgeven in karate. In het midden van de jaren 1980, karate was al wijd verspreid in Frankrijk. Er waren veel clubs en karateles geven alleen was niet genoeg om een gezin te onderhouden..
augustus 1985, trainen bij Soké Dojo tijdens mijn vakantie in Okinawa
Ik heb bijna de leiding gehad over de karateclub Carrières-sur-Seine 35 jaar. Tegelijkertijd, Ik heb Uechi-Ryu-cursussen gegeven in veel Franse regio's en in verschillende andere landen, met name België, Spanje, Portugal, Marokko, Slovenië, Polen en Rusland.
Bijna veertig jaar zijn verstreken sinds mijn eerste Uechi-Ryu-lessen.. Vandaag, er zijn ongeveer tien Uechi-Ryu-clubs in Frankrijk, geleid door hoge officieren met 6e en 7e Dan erkend door de FFKDA en door Uechi-Ryu Soke. Ook in andere Europese landen, leraren bereikten de graad van 6e of 7e Dan onder het gezag van Uechi-Ryu Soke.
Mijn loyaliteit, mijn loyaliteit en gehechtheid aan Uechi-Ryu Soke zijn altijd standvastig geweest, al zag ik veel mensen de organisatie verlaten na de dood van Kanei Sensei in 1991.
Ik zal nooit de vriendelijkheid vergeten die ik van Kanei Sensei en Kanmei Sensei ontving. Ik heb vaak bijna individueel onderwijs gekregen van Kanei Sensei, tweede Soke. Ik ontving toen de 9e Dan van Kanmei Sensei, derde Soke, dan vandaag de 10e Dan van Kansho Sensei, vierde Soke.
Ik ben er ontzettend trots op, omdat ik denk dat er waarschijnlijk niemand zo bevoorrecht is als ik in de hele geschiedenis van Uechi-Ryu.
2008 – Carrière aan de Seine
Een van de redenen voor mijn terugkeer naar Frankrijk was het verspreiden en ontwikkelen van Uechi-Ryu Soké, zowel in dit land als in de rest van Europa.. Na veertig jaar inzet, Ik ben van mening dat mijn rol bijna volbracht is. Franse en Europese managers zijn zich tegenwoordig volledig bewust van hun verantwoordelijkheden en beschikken over alle noodzakelijke vaardigheden om de ontwikkeling van Uechi-Ryu Soké voort te zetten. Ik ben ervan overtuigd.
Ik dank jullie allemaal heel erg, omdat deze 10e Dan uitgereikt door Uechi-Ryu Soké ook de vrucht is van jouw enorme toewijding en samenwerking.
Ik dank u bij voorbaat ook voor uw oprechte overweging en voor de solide eenheid die ons in staat zal stellen de ontwikkeling van Uechi-Ryu Soké in Europa voort te zetten..
EN. Shimabukuro
19 Juni 2026
